Skip to content

Życiorys św. Jana Bosko

indeksKs.  Bosko  należy  do  grona  świętych,  którzy  na  stałe  weszli  do historii  Kościoła  i  świata.  Zasłynął  jako  genialny  wychowawca, „Ojciec  i  Nauczyciel”  młodzieży,  pisarz  i  publicysta,  założyciel zgromadzeń  zakonnych.  Stworzył  styl  wychowania  nazywany systemem prewencyjnym bądź uprzedzającym. 
Urodził  się  16 sierpnia 1815 roku w ubogiej wiejskiej rodzinie w Becchi  niedaleko  Turynu,  we  włoskim  Piemoncie.  Jego  rodzicami byli  Franciszek  Bosko  i  Małgorzata  Occhiena,  którzy  na  chrzcie swojemu najmłodszemu synowi dali dwa imiona: Jan Melchior. W rodzinie  Bosko  było  już  dwóch  starszych  synów:  Antoni,  syn Franciszka Bosko z pierwszego małżeństwa, i Józef, syn Franciszka i Małgorzaty. Kiedy Janek miał dwa lata, umarł ojciec. Wychowaniem dzieci zajęła się wówczas ich mama, Małgorzata. Z domu rodzinnego Jan wyniósł pobożność i chęć do nauki. Jednak aby móc zdobywać wiedzę, musiał  ciężko  pracować.  Dzięki  inteligencji  i  wytrwałości  oraz  przy  pomocy  życzliwych  ludzi ukończył szkołę, a następnie w 1835 roku wstąpił do seminarium duchownego w Chieri i sześć lat później  otrzymał  święcenia  kapłańskie.  Hasło, które wybrał z okazji święceń: „Da mihi animas cætera tolle” („Daj mi dusze, resztę zabierz”), stało się potem hasłem wszystkich salezjanów. 
Po święceniach ks. Bosko poznawał sytuację młodzieży żyjącej w Turynie. Był przerażony tym, co zobaczył. Młodzi włóczyli się po ulicach bez pracy i wykształcenia. Wielu z nich, nie mając za co żyć,  schodziło na drogę przestępstwa. Ks. Bosko postanowił stworzyć warunki, które pomogą przygotować  chłopców  do  godnego  dorosłego  życia.  W  dzielnicy  Valdocco  założył  więc oratorium, miejsce, w którym chłopcy mogli się uczyć pisać i czytać, gdzie mogli coś zjeść i bawić się, gdzie mogli czuć się jak w domu.
„Jan Bosco doszedł do całkowitego oddania się młodzieży, często pośród największych trudności, dzięki szczególnej i głębokiej miłości, to jest dzięki owej wewnętrznej mocy, która łączyła w nim nierozerwalnie  miłość  Boga  i  miłość  bliźniego.  W  ten  sposób  potrafił  on  stworzyć  syntezę działalności  ewangelicznej  i  wychowawczej”.  (JAN  PAWEŁ  II,  LIST  W  SETNĄ ROCZNICĘ ŚMIERCI ŚW. JANA BOSCO, 31 STYCZNIA 1988 R).
Z czasem ks. Bosko dostrzegł, że młodzież potrzebuje miejsca do nauki zawodu. Założył więc pracownię krawiecką i szewską, potem stolarnię, introligatornię, a w końcu bardzo nowoczesną drukarnię. 
Ks. Bosko, mając głębokie przeświadczenie, że został posłany przez Boga po to, by prowadzić młodych do świętości, pomagał jej nie tylko w wymiarze materialnym, ale również duchowym. Uczył ich modlitwy i zachęcał do częstego przystępowania do sakramentów spowiedzi i Komunii świętej. Wpajał im zasady postępowania oparte na Bożych przykazaniach i Ewangelii. Ukazywał, że ich powołaniem jest służba Bogu i bliźniemu w społeczeństwie i w Kościele.
Ks.  Jan  Bosko  miał  jednak  świadomość,  że  sam  niewiele  może  dokonać.  Potrzebował współpracowników, którzy pomogliby mu w pracy z młodzieżą, a po jego śmierci kontynuowaliby rozpoczęte dzieło. Chętnych do współpracy znalazł wśród swoich wychowanków z oratorium. W 1859 roku powołał do życia Towarzystwo św. Franciszka Salezego nowe zgromadzenie zakonne nazywane potocznie Salezjanami Księdza Bosko. 
„Przyrzekłem Bogu, że nawet moje ostatnie tchnienie będzie dla moich ubogich chłopców”
– temu przyrzeczeniu Ksiądz Bosko pozostał wierny do końca swego życia. Odszedł do wieczności 31 stycznia  1888  roku  w  wieku  73  lat.  Ostatnie  polecenie  skierowane  tuż  przed  śmiercią  do salezjanów  dotyczyło  tego,  co  stanowiło  sens  i  posłanie  jego  życia:  „Waszej  trosce  polecam wszystkie dzieła, jakie Bóg zechciał mi powierzyć (…); jednakże w sposób szczególny polecam wam troskę o młodzież biedną i opuszczoną, która zawsze stanowiła najdroższą cząstkę mego serca na ziemi”.
W 1929 roku Jan Bosko został beatyfikowany przez Piusa XI, a pięć lat później kanonizowany.

 

 
back

Primary Sidebar